Kowe tau ora mikir, kenapa urip saiki kok rasane tambah cepet lan ora stabil? Saiki kahanan akeh banget owah, lan kabeh mau amarga teknologi. "Alon-alon asal kelakon" kuwi, mbokmenawa saiki ora digatekake maneh. Nanging benarkah kita kudu ngorbanake kaseimbangan kanggo kemajuan?
Teknologi digital iki wis nyerang saben aspek urip kita. Saka kepingin ngerti kabar nganti gaweyan sing kudu rampung, kabeh bisa dilakoni mung kanthi pencet tombol. Kabeh dadi efisien, nanging apa kita dadi luwih bahagia?
Aneh, yen kabeh informasi ana ing ujung driji, nanging rasa ora puas lan kecemasan malah tambah. Kaya-kaya, "urip iku mung mampir ngombe" dadi pepatah sing luntur maknane, amarga ora sempat ngaso lan ngrasakake urip.
Filosofi Jawa ngelingake kita kanggo "eling lan waspada". Sajroning jaman digital iki, eling apa sing penting. Apa kita ngelingi sing sejati, utawa mung sibuk karo tampilan lan tren sing ora penting?
Sek ngrasakake, kita kaya dijajah teknologi. Ing tengah gempuran iki, awake dhewe kudu nemokake titik keseimbangan. Ora mung golek prestasi, nanging uga ngerti kapan kudu mandheg kanggo mikir lan nglampahi wektu karo sing dikasihi.
Lan mbok menawa, ing tengah kabeh iki, awake dhewe mung lagi sinau dadi luwih ngerti urip.
