Kowe tau ora kepikiran, saiki urip kok rasane malah tambah rame nanging sepi? Kabeh wong sibuk karo gadget. Kabeh informasi ana ing pucuk driji, nanging ing wektu sing padha, kita kaya-kaya ilang jati diri. Digitalisasi, mbok menawa, bakal dadi pedhang mata loro sing kudu dibedah kanthi ati-ati.

Ing dina iki, kita asring ngurmati kemudahan sing diwenehake teknologi. Urip alon-alon asal kelakon wis diganti karo "kabeh kudu cepet". Nanging, karo kabeh iki, apa kita bener-bener luwih seneng? Atau malah kita tambah bingung lan kehilangan dhiri? Fenomena iki ora mung ngowahi cara kita kerja, nanging uga cara kita mikir lan rumangsa.

Fenomena sosial iki ateges nggawe kita kudu eling lan waspada. Yen kita kakehan golek "like" lan "komen", wektu kanggo nyawang langit utawa ngrungokake swara katresnan bisa ilang. Apa kita pengin urip ing donya digital sing tansah rame, nanging ora ana kesempatan kanggo nyilem jero ing ati dhewe?

Piwulang Jawa "eling lan waspada" bisa dadi pangeling yen kita kudu njaga keseimbangan. Kita butuh teknologi, nanging ora kabeh kudu diubah dadi digital. Kadhang, kebutuhan atine luwih penting tinimbang kemudahan sing katon. Kita kudu bisa nemokake titik keseimbangan ing tengah gempuran digitalisasi iki.

Kritis marang kemajuan ora ateges nolak teknologi, nanging luwih menyang paham yen urip iku mung mampir ngombe. Lan mbok menawa, ing tengah kabeh iki, awake dhewe mung lagi sinau dadi luwih ngerti urip.