Kowe tau ora mikir, kenapa saiki urip kok rasane cepet banget? Saben dina, kita kebanjiran informasi saka piranti digital. Ing tengah gempuran informasi iki, ana sing ilang. Apa ora?
Kadhang aku mikir, alon-alon asal kelakon iku dadi mitos ing jaman saiki. Sebab, kabeh kudu cepet, kabeh kudu saiki. Iki kanggo sapa? Lan kenapa bisa nganti ngono? Ing era digital, kita tansah digiring kanggo nyepetake langkah tanpa mikir dampak jangka panjang.
Teknologi iku ngedekke kemudahan, pancen. Tapi, apa ora kadhang kita uga dadi korban saka kemudahan iki? Kudu tansah siap sedia, tansah online, lan tansah update. Wis tau ora, awake dhewe dadi lali olah rasa, ngrasakake urip sak tenane?
Sosial media lan platform digital ngasilake "ilusi" kedekatan. Nanging, apa iki bener-bener kedekatan? Kadhang, rumangsa cedhak nanging nyatane adoh. Ing sinau filsafat Jawa, kita kudu ngerti eling lan waspada, ora mung marang jagad njaba, nanging uga marang jagad njero dhiri dhewe.
Fenomena iki mbukak pitakon, apa kita bakal eling yen urip iku mung mampir ngombe? Kanthi kecepatan data lan informasi saiki, apa sing bener-bener penting ing urip bisa cepet ilang. Mungkin, ing tengah-tengah kabeh iki, kita kudu ngasah kawicaksanan lan ngerti titik keseimbangan.
Lan mbok menawa, ing tengah kabeh iki, awake dhewe mung lagi sinau dadi luwih ngerti urip.
