Kowe tau ora mikir, kenapa saiki kabeh kudu serba digital? Saiki urip kok rasane luwih cepet, nanging kadang malah nggawe kita tambah bingung. Ing tengah gemerlape teknologi, aku asring kelingan pitutur 'Eling lan waspada'. Apa kabeh iki pancen nggawe urip kita luwih apik?

Teknologi digital ngidini kita nyambungake karo jagad tanpa wates, nanging kadhang aku mikir, apa iki ora malah nggawe kita luwih adoh saka sekitar? Media sosial contone, bisa dadi alat komunikasi sing efektif, nanging uga bisa dadi jebakan sing mbebayani. Ing ruang digital, identitas kita bisa diganti mung kanthi sapuan layar, nanging apa kita isih eling sapa awake dhewe?

Pancen, alon-alon asal kelakon, nanging ing jaman digital iki, sapa sing sabar bakal ketinggalan. Kita dipeksa melu arus, nanging ora kabeh sing cepet iku mesthi apik. Kadhang, kecepatan iki malah nggawe kita ngorbanake nilai-nilai penting sing dadi jati diri kita. Apa kita kabeh mau mung kanggo nguber citra digital sing ora nyata?

Ing budaya Jawa, urip iku mung mampir ngombe. Kados pundi kita njaga keseimbangan ing tengah-tengah gempuran informasi iki? Mungkin solusine yaiku ora mung luwih bijak nggunakake teknologi, nanging uga tetep ngelingi lan nguri-uri nilai-nilai budaya. Digitalisasi ora kena ngancam jati diri kita minangka wong Jawa sing adiluhung.

Fenomena iki ngelingake kita, yen ora kabeh sing baru iku mesthi apik. Menawa, kahanan iki mbutuhake kita kanggo luwih kritis lan selektif. Kudu ana keseimbangan antarane kemajuan teknologi lan kearifan lokal sing kita duwe. Amarga, ing pungkasan, teknologi kudu dadi alat sing mbantu, dudu nguwasani.