Kowe tau ora mikir, yen urip saiki kok tambah cepet? Kadhang aku penasaran, ing tengah-tengah gempuran teknologi iki, apa kita isih eling lan waspada karo akar budaya kita? Era digital pancen nggawa akeh pangowahan, nanging apa kabeh pangowahan iku positif?

Sawijining wengi, aku lungguh ing pendhapa, ngendhiko karo para sepuh. Kanggo dheweke, alon-alon asal kelakon wis ora mung tembung, nanging dadi cara urip. Nanging saiki, kabeh kudu cepet. Apa pancen kita butuh kabeh iku? Apa kita ora kelangan sing sejati?

Fenomena sosial saiki ndadekake kita luwih sibuk karo gadget tinimbang karo sesambungan langsung. Ing wayah mangan, akeh wong sing luwih milih ndeleng layar tinimbang saling nyapa. Apa iki sing disebut kemajuan? Utawa mung ilusi sing nggawe kita lali karo nilai-nilai luhur sing diwarisake leluhur?

Saben kita gumantung marang teknologi, kita kadhang lali yen urip iku mung mampir ngombe. Filosofi Jawa ngajeni keseimbangan, "eling lan waspada" dadi mantrane. Nanging saiki, keseimbangan iku koyone mung dadi jargon, ora tenan-tenan ditindakake.

Nanging, ora kabeh ala. Yen kita bisa nyedhaki teknologi kanthi bijaksana, kita bisa nemokake titik keseimbangan sing anyar. Iki ora mung bab teknologi utawa tradisi, nanging nyinau kanggo ngrangkul loro-lorone kanthi bijaksana.