Kowe tau ora mikir, kenapa urip kene rasane tambah cepet kaya nganggo motor matic? Saiki, kabeh kaya kedadean sekelebatan, lan teknologi digital nekani kaya gelombang sing ndadak banjir. Ing tengah-tengah gempuran iki, piye awake dhewe isih bisa ngelingi semboyan Jawa: alon-alon asal kelakon?
Kadhang kala, kita ketlisut karo janji-janji digitalisasi sing nyedhiyakake kemudahan. Teknologi sing mesthine dadi alat malah dadi tuan sing mrenehi beban anyar. Rasane kabeh kudu cepet, kudu saiki. Apa ora kedadeyan iki nduwe implikasi sing luwih jero marang budaya kita? Nanging, kerap kita nglempetake nilai-nilai luhur kaya eling lan waspada sing ngandhani kita supaya tetep waspada marang pangowahan sing ora mesthi.
Fenomena iki nyurung kita kanggo mbayangake, apa teknologi njangkepi urip kita utawa malah ngrebut inti saka kabudayan kita. Ing budaya Jawa, kita diajari kanggo tetep seimbang, nanging kepiye carane bisa nggayuh keseimbangan yen kita terus-terusan diseret ing arus informasi lan inovasi?
Ing wulan Juli 2026, kita kudu luwih kritis marang cara kita ngadopsi teknologi. Apa kita ngentekake wektu kanggo mikir ngenani apa sing bener-bener kita butuhake? Apa kita isih eling yen urip iki “mung mampir ngombe”?
Saiki, awakmu lan aku kudu merenung, nimbang-nimbang lan takon marang dhiri dhewe: apa kita terus ngidini teknologi mimpin urip kita tanpa kita sing nandang arah? Apa kita kudu njupuk langkah anyar kanggo nglestarekake nilai-nilai budaya sing wis dadi cikal bakal identitas kita?
Lan mbok menawa, ing tengah kabeh iki, awake dhewe mung lagi sinau dadi luwih ngerti urip.
