Kowe tau ora, kepiye saiki urip kok rasane kaya numpak sepur sing ora ana rem? Kabeh kedadean iku dumadakan, gencar, lan kayane ora ana wektune kanggo sekedar ngombe teh es sore-sore karo tangga teparo. Era digital iki, sing mesthine nggampangake, malah ndadekake kita kakehan informasi lan tansah ngrasakake kudu terus-terusan ngoyak kabar anyar.

Aku mikir, kepiye carane kita isa tetep "eling lan waspada" nalika kabeh iki terus menggulung tanpa ampun? Apa ora mungkin yen teknologi iki, sing sejatine kita pikir bakal nyelametake, malah dadi jebakan sing pelik? Urip iku mesthine alon-alon asal kelakon, nanging saiki kita kepeksa mlaku tanpa mikir. Apa bisa kita tetep dadi manungsa sing eling, ing tengah-tengah automatisasi iki?

Kadhang aku ngrasa, digitalisasi iki malah nyamar dadi "kemajuan" sing nyuda peran kita dadi mesin, ngrekam kabeh sing kita tindakake tanpa istirahat. Kita dadi kebiasaan nggawe konten sing ora perlu, mlayu nguber "likes" lan "followers" sing durung mesthi nyata. Apa ora saat e kita mikir maneh, apa sejatine sing penting ing uripe dhewe?

Fenomena iki isa kita delok saka filosofi Jawa sing terus ngelingake, "urip iku mung mampir ngombe." Yen kita kabeh kakehan ngoyak lan ora ngaso, apa ora kita mung nyia-nyiakke urip kita tanpa ngerti tujuan sak tenane? Mungkin kita kudu bali mikirake kepiye carane supaya bisa "eling lan waspada" karo kabeh sing kedadean.

Lan mesthine, ora gampang kanggo golek keseimbangan iki. Nanging mbok menawa nalika kita bisa mandheg sedhela, mikir lan merenung, kita bisa nemokake makna sejati ing tengah-tengah gempuran digitalisasi iki. Apa ora sejatine iki sing kudu kita siksaaken, supaya kita bisa tetep dadi manungsa sing sejatine ing era sing serba canggih iki?