Kowe tau ora krungu tembung, "urip iku mung mampir ngombe"? Saiki, aku mikir, kepiye yen sing ngombe kuwi malah nganti senggak-senggak amarga banjir informasi digital? Era digital iki, ngendi kabeh bisa diakses karo siji klik, nggawa tantangan anyar sing luwih jero saka mung "nggolek informasi".

Bayangna kowe lagi lungguh ing omah, sambil ngopi, nanging pikiranmu ngulandara menyang dunia maya sing ora ana enteke. Kabeh serba online, saka blanja nganti dolan, nggawe kahanan dadi luwih cepet lan ora kebak "rasan-rasan" kaya biyen. Nanging, ing kene aku pengin ngajak kowe, apa kita pancen wis bener-bener seimbang ing ngadepi kabeh iki?

Alon-alon asal kelakon, ngono biyen piwulang saka embah-embah, nanging saiki kaya ora ana wektu. Kabeh kudu cepet, kudu "instan". Fenomena iki ora mung ngganti carane kita migunakake teknologi, nanging uga carane kita mikir. Kabeh kudu bisa dirampungake saiki uga, ora ana wektu kanggo ngaso lan merenung, kaya segara informasi iki njeblug ing ngarep kita. Apa iki sing kita karepake?

Ing satengahing banjir informasi iki, kadang kita lali karo nilai "eling lan waspada". Kita luwih sibuk karo notifikasi tinimbang ngelingi nilai sejati kang kita nggawa saka budaya Jawa. Keseimbangan antara urip nyata lan digital iki dadi tantangan sing kudu dipikirake kanthi jero. Apa kita ngontrol teknologi, utawa teknologi sing ngontrol kita?

Yen kita ora eling lan waspada, urip iki bisa mlebu ing jalur sing ora kita kenal, kados kapal tanpa kemudi. Lan ing kene, penting kanggo mandeg sak wayah, ngrasakake keheningan, lan nggoleki apa sing pancen penting. Apa kita bakal dadi generasi sing melek teknologi nanging buta nilai?