Kowe tau ora mikir, ning tengah gemerlap lan semrawut e jagad digital iki, kita isih bisa ngendhaleni urip kita dhewe? Kadhang aku mikir, teknologi sing mestine ngancani lan meringkes urip malah nggawe kita ilang arah. Apa iki sing diarani kemajuan?

Saiki urip kok rasane kaya ngejar bayangan. Kebebasan sing disuguhake teknologi malah cenderung mbelenggu. Kita terus-terusan dipepet karo kabutuhan kanggo terus terhubung, ora tau bisa tenang barang sak wetara. Kabeh kudu cepet, kabeh kudu instan, ngendi kesempatan kanggo ngaso lan 'mampir ngombe'?

Fenomena iki kaya lumrah amarga status quo sing ora tau dipertanyakan. Kita, anak-anak jaman anyar, kerep banget nampa teknologi tanpa kritis. Padahal, 'alon-alon asal kelakon' iku ajaran leluhur sing ora kalah penting kanggo dipegang ing jaman kang suwung iki.

Nalika kita tansah nguber inovasi lan teknologi anyar, apa kita ora kudu mikir maneh? Akeh sing nganggap iki minangka lambang modernisasi, nanging apa ora mungkin meneng sak wetara malah bisa mbukak cakrawala anyar? Filosofi Jawa ngelingke kita kanggo eling lan waspada, ngenali bedane antara kabutuhan lan kepinginan.

Teknologi kudu dadi alat, ora mimpin kita. Urip iku luwih saka sekadar nguber barang-barang anyar sing cetha ora bakal nggawa puas. Punapa kita siap kanggo ngadhepi akibat sosial lan emosional saka hubungan sing ora sehat karo teknologi iki?

Kadhang wektu luang lan kesepian iku perlu kanggo ngenali diri kita dhewe. Kudu wani mandheg, nyawang lan mikir babagan dalan kang wis kita pilih. Amarga ing tengah kabeh iki, mungkin kita mung lagi nyoba kanggo ngerti urip kanthi cara sing luwih bener.