Kowe tau ora mikir, kok saiki urip iki rasane cepet banget liwat? Padahal kata pepatah Jawa, "alon-alon asal kelakon", nanging jaman saiki kok rasane kabeh kudu cepet, kudu instan. Apa kita iki kudu terus-terusan koyo mangkene?
Teknologi digital wis ngontrol saben aspek urip kita. Saka tangi turu tekan turu meneh, gadget kita ora tau adoh saka tangan. Social media nggawe kita rumangsa kudu terus-terusan update lan terhubung. Apa kita iki pancen lagi urip utawa mung dadi penonton tenan urip dhewe?
Fenomena iki ngimbangi kebudayaan Jawa sing ngedepanake eling lan waspada. Saiki, kahanan wis owah. Kita luwih asring golek validasi online tinimbang nyambungake batin karo sakupenge. Iki ora mung bab teknologi, nanging babagan carane kita nemtokake identitas ing tengah era digital iki.
Mesthine, ana filosofi Jawa sing bisa dadi pandhuan kita, "urip iku mung mampir ngombe." Yen urip mung sak kedipan mata, apa gunane yen saben dina kita kebanjiran informasi tanpa makna? Pancen perlu wektu kanggo mandheg lan mikir, "Apa iki bener-bener penting kanggo uripku?"
Ing tengah gempuran iki, penting kanggo ngelingi piwulang sepuh, supaya ora kejanjen karo kilau digital sing ora selawase. Kadhang kita kudu wani ngganti arah, lan ngatur langkah kanthi tenang. Mergo, ing pungkasan, urip iki dudu perlombaan cepet-cepetan.
Lan mbok menawa, ing tengah kabeh iki, awake dhewe mung lagi sinau dadi luwih ngerti urip.
