Kowe tau ora mikir, saiki urip kok rasane luwih cepet, nanging atine luwih kosong? Saiki era digital marak, kabebasan informasi bisa diduweni sapa wae. Nanging, apa pancen kebebasan iki ngasilake kualitas urip sing luwih becik utawa malah kebalikane?

Kadhang aku mikir, teknologi anyar sing nggawe urip luwih gampang iki, uga bisa dadi jebakan sing alus. Internet, media sosial, lan segala platform digital sing ana, kabeh nduweni kekuwatan kanggo ngontrol cara pikir lan prilaku kita. Lha, kowe ora rumangsa yen saiki akeh wong sing lali karo kabudayan Jawa sing luwih fokus marang "eling lan waspada"?

Kita saiki kerep banget disetir dening apa sing kita deleng lan maca online. Algoritma sing nyetir konten sing kita tampi, tanpa sadar, bisa mbentuk perspektif lan nilai urip kita. Iki, yen ora diwaspadai, bisa njalari kita dadi "robot digital" sing mung ngetutake apa sing digarisi dening sistem.

Filosofi Jawa "alon-alon asal kelakon" kaya ilang ditelan rame-rame digitalisasi. Padahal, filosofi iki ngajak kita supaya tetep fokus marang proses, ora mung asil. Ing era sing tansah cepet iki, kita kudu njupuk wektu kanggo merenung lan mikir kanthi jero, ora mung ngikut arus tanpa tujuan.

Lan saiki, wektu iku bener-bener dadi barang mewah. Ayo kita eling yen urip iku mung mampir ngombe. Aja nganti kita lali ngolah rasa, mikir tenanan, lan urip kanthi sadar tanpa diketok setir teknologi.