Kowe tau ora krasa yen saiki urip rasane tambah cepet, tambah rame, nanging kadhang malah ora enak? Inggih, ing jaman sing serba digital iki, kadhang aku mikir, apa kita iki pancen ngontrol teknologi, utawa malah kita sing dikontrol teknologi?

Saiki, kabeh ana ing genggeman tangan. Informasi cepet banget mlebu, nanging apa kita pancen ngerti kabeh sing kita entuk? Fenomena iki nuduhake yen kita wis kasembur teknologi sing tanpa kendhali. Kita kaya pindhah saka "alon-alon asal kelakon" dadi "cepet asal keliru".

Nalika media sosial dadi bagean penting ing urip saben dinane, kita asring kelalen mbatesi. Kabeh katon apik, mulus, lan ora ana sing salah. Nanging, ing jero ati, ana rasa bingung lan kewalahan. Apa iki sejatine sing diarani "kemajuan"?

Filosofi Jawa nylametake kita, "eling lan waspada", ngelingake yen kita kudu ngerti dhiri lan lingkungan. Urip iku ora mung babagan ngumpulake informasi, nanging uga ngolah lan mangerteni apa sing penting kanggone awake dhewe.

Luwih akeh teknologi, luwih akeh tantangan. Kudu ana titik keseimbangan kanggo tetep sadar tanpa dadi ketergantungan. Ing tengah gempuran informasi, kita kudu eling, ngolah, lan ora mung dadi konsumen sing pasif.