Kowe tau ora mikir, kok saiki urip rasane cepet banget? Kadhang aku mikir, apa kita iki satemene lagi ngoyak apa? Ing jaman serba digital iki, kabeh kok kaya wes diukur nganggo detik, ora maneh jam utawa dina. Teknologi nggedheg-gedheg kabudayan, ninggalake jejak elektronik sing angel diilangke.

Akeh sing ngomong yen kita kudu terus maju, melu arus, lan ngadopsi kabeh sing anyar. Nanging, apa ngono carane? Apa pancen kudu ninggalake kabeh sing wis dadi tapa kaya filosofi "alon-alon asal kelakon”? Apa kita kudu ngoyak kabeh sing anyar utawa cukup ngadeg ing tengah antara tradisi lan inovasi?

Fenomena iki ora liya mung nuduhake yen ana krisis identitas budaya. Ing tengah deras teknologi, budaya kaya mbudidaya lelayu. Generasi anyar katon luwih kerep ndeleng layar ketimbang ngobrol karo cangkem, luwih kerep nggawe status tinimbang ngombe wedang jahe karo kulawarga. Apa iki sing kita karepake?

Jawa nduweni pitutur: "eling lan waspada." Ing kene ana hikmah sing bisa kita jupuk. Sing anyar ora kudu digawe musuh, nanging uga ora kudu dianggep gusti. Ana peran penting kanggo seimbang, nggabungke teknologi lan budaya kanthi cara sing ora mung njaga warisan nanging uga nggawe inovasi.

Pribadi aku percaya yen kita kudu tansah ngelingi sapa awake dhewe. Teknologi bisa dadi alat sing apik yen ditata kanthi bener. Nanging ing wektu sing padha, kita ora bisa lali ninggali budaya lan tradisi sing nyambungake kita karo leluhur, sing nggawa makna lan jati diri.