Kowe tau ora, ngadhepi jaman saiki, sing kabeh serba digital, kok rasane kakehan polusi informasi? Saiki urip kok rasane cepet banget, kabeh kudu langsung, cepet, lan ora sabar. Nanging, ing tengah-tengah iki, piye awake dhewe nemokake titik keseimbangan?

Kadhang aku mikir, teknologi iku kaya pedhang bermata loro. Ana wektu ing ngendi kita bisa entuk manfaat, nanging ora jarang kita malah kelangan arah. Delengen nalika remaja saiki luwih akeh ngambah media sosial tinimbang maca buku, utawa wektu sing dianggo kanggo ngurus unggahan foto luwih akeh tinimbang mulet pikir.

Pancene, ing era digital iki, urip iku ora mung "alon-alon asal kelakon" nanging uga kudu "eling lan waspada". Kudu bisa milih-milah informasi sing bener, supaya ora gampang kepincut narasi palsu sing akeh ngedab-edabi ing jagad maya.

Fenomena iki nyebabake kita kudu mikir kanthi kritis, ora mung manut tren. Apa bener kabeh inovasi iki perlu? Apa kabeh sing anyar iku luwih apik? Kadhang, teknologi anyar malah nggawe urip dadi luwih ribet.

Ing budaya Jawa, kita diajari kanggo "urip iku mung mampir ngombe". Artine, aja nganti kedonyan nguwasani ati lan pikiran. Ing tengah gempuran informasi ing era digital iki, aku percaya yen nilai-nilai Jawa iki luwih penting tinimbang sadurunge.

Ayo awak dhewe ngolah teknologi kanthi bijaksana. Ngerti kapan kudu nyekel, kapan kudu ngeculake. Mungkin ora kabeh kudu digital, apa ora luwih apik yen kita luwih ngupaya kanggo "eling lan waspada"?