Kowe tau ora mikir, kok rasane urip saiki cepet banget? Kaya-kaya kabeh kudu instant, seketika, lan tanpa ngenteni. Saiki, ing tengah-tengah gempuran teknologi digital, aku kadhang nggumun. Apa kita kabeh lagi kebacut cepet nganti lali karo pentinge "alon-alon asal kelakon"?

Era digital iki bener-bener nyedhiyakake akeh kamudahan. Apa wae sing kita pengin, kabeh mung klik-klik. Urip iku bisa ketok luwih gampang, nanging apa tenan luwih apik? Fenomena iki mbesut kita supaya ora sabar. Sabar iku kaya dadi barang langka ing jaman saiki.

Ing konteks iki, aku ora bisa ora mikir babagan filosofi Jawa sing ngelingake kita supaya "eling lan waspada". Teknologi iku bisa dadi berkah lan uga bisa dadi ancaman. Lebokake ponselmu sak wetara lan delengen, apa sing bener-bener penting ing uripmu? Apa kita saiki dadi bangsa sing kesrakat amarga teknologi?

Aku ndeleng akeh wong sing kadhung kecanthol karo layar, nganti ora weruh karo sing ana ing sakcedhake. Pancen, kita kudu maju, melu jaman, nanging apa kudu nganti ninggalake nilai-nilai sing wis dadi dhasar kita?

Nalika kita nyoba njaga keseimbangan, kita kudu ngerti yen teknologi iku alat, dudu tujuan. Teknologi mesthine nutul urip kita, ora nguasai. Laku alon bisane ngandhut makna sing luwih jero lan luwih kuat.