Kowe tau ora mikir, kenapa saiki kabeh kok dadi serba digital? Urip rasane cepet banget, kaya bis sing ora gelem mandheg. Kadang aku mikir, apa kita iki dadi luwih maju, utawa malah mung keseret ing arus teknologi sing ora ngerti ngendi pungkasane?
Saiki, urip kok rasane mung nggayuh layar. Saka esuk nganti wengi, kita dicekel dening gadget lan notifikasi tanpa henti. Temenan, teknologi ndadekake kabeh luwih gampang, nanging ora kabeh sing gampang iku mesti luwih apik. "Alon-alon asal kelakon," tembung iki koyo sing mung dadi kenangan lampau.
Pancen, digitalisasi nduweni daya tarik sing nguwatirake. Kaya geni sing njalari kita ora bisa meneng, kita kerap kali lali karo nilai-nilai sing tenan penting. Ing tengah gempuran informasi lan konten, kawigaten kita dadi yen ora waspada. Apa kita isih eling lan waspada, utawa mung numpang ngombe ing tengah banjir informasi?
Teknologi mestine nglayani kita, nanging saiki malah kita sing koyo dadi budhak. Fenomena iki ngundang pitakon, "Apa kita iki sing ngatur teknologi, utawa malah teknologi sing ngatur kita?" Ing budaya Jawa, "eling lan waspada" iku dudu sekedar tembung, nanging filosofi urip.
Akeh wong sing kepengin nyambut gawe ing sektor digital, amarga dianggep luwih prestisius lan mapan. Nanging, apa kita ora kudu nimbang-nimbang maneh? Apa kita pancen terus ndhukung sistem sing ora nggatekake kesejahteraan jiwa lan lingkungan? Apa kita kudu ngorbanke kabeh iki mung kanggo nggayuh kepuasan materiel?
Lan mbok menawa, ing tengah kabeh iki, awake dhewe mung lagi sinau dadi luwih ngerti urip.
Lan mbok menawa, ing tengah kabeh iki, awake dhewe mung lagi sinau dadi luwih ngerti urip.
