Kowe tau ora mikir, kenapa saiki rasane urip kok cepet banget? Ing tengah-tengah gemerlap teknologi, kita kadang kesasar lan lali karo apa sing penting tenan. Alon-alon asal kelakon, nanging saiki, kabeh kudu cepet, kudu instan. Apa ora mbingungake?

Saiki, kabeh ana ing ujung driji kita. Informasi sing mbledhos saben dina, ndadekake kita ora mung sekedar konsumen, nanging uga korban informasi. Media sosial nggawa kabar apik lan ala, nanging apa sing ora kasat mata iku sing nggawa beban paling abot. Apa kabeh iki pancen perlu?

Nalika kita lagi asyik "nggoleki" berita anyar, kita lali yen urip iku ora mung nggo "ngetokno" kabar anyar. Urip iku uga nggo ngleboni momen, ngrasakake wektu. Apa bedane nggolek kebahagiaan sing sejati lan kebahagiaan instan? Wis wayahe kita mikir, apa pancen perlu kabeh iki?

Filosofi Jawa ngandika "eling lan waspada". Iki lanang utawa wadon, kabeh kudu ngerti ngendi batas antara teknologi lan manungsa. Teknologi kadhang malah nggawe kita lali dadi manungsa sejatine. Kita kudu eling, kudu waspada. Kita kudu ngerti kapan "mateni" lan "urip" maneh, nglilani otak lan atine istirahat.

Saiki, kahanane kaya ngene, kita kudu luwih cerdas nyaring informasi, nyari keseimbangan antarane kehidupan digital lan analog. Nglilani awake dhewe ngrasakake urip sing sejati, ora sekedar nglewati kabeh kaya robot sing ora duwe ruh.