Kowe tau ora mikir, piye carane urip kita sing saiki gumantung karo teknologi bisa tetep seimbang? Saiki urip kok rasane koyo numpak roller coaster, cepet bangete perubahane. Ing tengah gemuruh era digital iki, kok rasane akeh sing kepincut kanthi kemudahan, nanging kelangan rasa nyawiji karo urip nyata.
Nalika kabeh hal bisa dilakoni kanthi klik, piye kabare kita? Apa kita dadi luwih bahagia utawa malah kelangan makna? Orang-orang saiki luwih sibuk nyekel gawangan virtual tinimbang nyekel tangan kanca. Fenomena iki bisa diarani "urip digital", lan bagiku, iki tantangan gedhe sing kudu dihadapi.
Urip iku mung mampir ngombe, nanging saiki malah kelangan kesempatan kanggo ngrasakne esensi "ngombe" kuwi dewe. Filosofi Jawa kaya "alon-alon asal kelakon" wis ora relevan maneh ing jaman sing serba cepat iki. Nanging apa bener kaya ngono? Apa kita kudu nurut arus tanpa mikir akibat jangka panjang?
Kadhang aku mikir, apa kabeh iki memang perlu? Apa kita kudu nyambut gawe sinten ora ana garis pemisah antaraning urip pribadi lan profesional? Apa iki cara anyar kang luwih apik utawa malah jebakan anyar sing nggawe kita kelangan "uring-uringan" urip sejati?
Akeh sing ngomong yen "eling lan waspada" iku mung slogan lawas. Nanging mbok menawa, ing tengah kabeh iki, awake dhewe kudu luwih ngerti lan nyawiji karo nilai-nilai sing wis suwe dadi panduane urip iki. Ora mung ngudhari teknologi, nanging mbudidayakne manungsa lan alam semesta kanggo nyawiji ing keseimbangan.
Lan mbok menawa, ing tengah kabeh iki, awake dhewe mung lagi sinau dadi luwih ngerti urip.
