Kowe tau ora mikir, kenapa urip saiki rasane cepet banget? Saiki, akeh pelayanan publik sing wis otomatis. Kabeh mung butuh pethikan driji lan voila, masalah rampung. Nanging, kadhang aku mikir, apa iki sing bener-bener kita butuhake?

Bayangno jaman biyen, nalika kita kudu ngantri kanggo mbayar listrik utawa ngurus surat-surat. Saiki, kabeh mung butuh aplikasi ponsel. Memang luwih gampang, nanging apa kita ora kelangan pengalaman lan interaksi sosial sing penting?

Otomatisasi pancen nggampangake, nanging ana sawijining filosofi Jawa sing menarik, "alon-alon asal kelakon". Filosofi iki ngelingake kita supaya ora mung fokus marang kecepatan, nanging uga nggatekke proses lan pengalaman.

Teknologi ora bisa dipungkiri, nanging kita kudu eling lan waspada supaya ora nganti kelangan rasa kemanusiaan lan kebersamaan. Otomatisasi kudu dadi alat, dudu tujuan utama.

Lan mbok menawa, ing tengah kabeh iki, awake dhewe mung lagi sinau dadi luwih ngerti urip.