Kowe tau ora ngrasa, saiki urip kok rasane tambah ruwet? Ing tengah gempuran teknologi digital, kita iso ngalami sensasi sing ora karuan. Kadhang iki kabeh kok ra jelas arahe, cepet banget, kayane kabeh kudu saiki. Nalika sejatine, apa iya kabeh kudu cepet lan sigap?
Teknologi digital, sing digadang-gadang jadi solusi, malah kerap dadi sumber kebingungan anyar. Media sosial, informasi sing asli lan palsu campur aduk, kabeh ngoyak kita saben dina tanpa ampun. Ing tengah iki, akeh sing bingung, golek panggonan sing tenang, nanging ora ketemu. Apa iki sing diarani kemajuan?
Aku kadhang mikir, iki kok kayak dadi panggonan sing ora manusiawi. Gesang kita dadi minangka barang dagangan. Kita ngedol data, perhatian, lan malah rasa seneng kita ing jagad maya. Di mana nilai-nilai Jawa sing alon-alon asal kelakon? Apa kabeh kudu diganti karo serba instan?
Filosofi 'eling lan waspada' dadi luwih penting. Kita kudu eling kanggo ora gampang kepincut karo gemerlap iki. Kudu waspada supaya ora kelangan identitas. Yen ora, kita mung dadi robot sing ora duwe rasa. Ngelingke aku marang filosofi Jawa, urip iku mung mampir ngombe, nanging yen kita mung ngoyak-oyak, kapan wayahe kita ngombe kanthi tenang?
Lan mbok menawa, ing tengah kabeh iki, awake dhewe mung lagi sinau dadi luwih ngerti urip.
Lan mbok menawa, ing tengah kabeh iki, awake dhewe mung lagi sinau dadi luwih ngerti urip.
